Πόσες φορές έχουμε νιώσει απογοήτευση επειδή κάποιος δεν συμπεριφέρθηκε όπως θα θέλαμε;
Ίσως γιατί δεν αντέδρασε με κατανόηση, δεν μας στήριξε όπως περιμέναμε, ή δεν άλλαξε μια συμπεριφορά που θεωρούμε επιβλαβή. Κι όμως, όσο κι αν προσπαθούμε, η αλήθεια είναι μία: δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους άλλους.
Η ψευδαίσθηση του ελέγχου
Ο έλεγχος ξεκινά συχνά από τις επιθυμίες μας. Θέλουμε να νιώσουμε ασφάλεια, να έχουμε προβλεψιμότητα, να μην πληγωθούμε. Και έτσι, ασυνείδητα, προσπαθούμε να “καθοδηγήσουμε” τους άλλους:
- Να σκέφτονται όπως εμείς.
- Να αντιδρούν όπως εμείς.
- Να επιλέγουν αυτό που θεωρούμε σωστό.
Αλλά οι άλλοι έχουν διαφορετικές προσλαμβάνουσες, άλλες εμπειρίες, άλλες ανάγκες. Και πάνω απ’ όλα, έχουν δικαίωμα να είναι όπως είναι.
Τι συμβαίνει όταν προσπαθούμε να ελέγξουμε
- Νιώθουμε απογοήτευση όταν δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας.
- Δημιουργείται ένταση στις σχέσεις.
- Χάνουμε ενέργεια προσπαθώντας να αλλάξουμε κάτι που δεν είναι στο χέρι μας.
- Μπορεί να νιώσουμε θυμό, αδικία, ή ακόμα και απώλεια εαυτού.
Η στροφή προς τον εαυτό
Η λύση δεν είναι να γίνουμε αδιάφοροι ή παθητικοί. Είναι να στρέψουμε την προσοχή μας εκεί που έχουμε δύναμη:
- Στις αντιδράσεις μας.
- Στα όριά μας.
- Στις επιλογές μας.
- Στην αποδοχή του άλλου όπως είναι.
Όταν σταματάμε να προσπαθούμε να ελέγξουμε τους άλλους, απελευθερώνουμε τον εαυτό μας. Δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με όλα. Σημαίνει ότι επιλέγουμε να μην χάνουμε την εσωτερική μας ισορροπία.
Από τον έλεγχο στην ενσυνειδητότητα
Η αποδοχή δεν είναι παραίτηση. Είναι ενσυνειδητότητα. Είναι η ικανότητα να βλέπουμε καθαρά, χωρίς να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον για να νιώσουμε εμείς καλύτερα.
Εσύ τι επιλέγεις να ελέγχεις σήμερα;
Τον εαυτό σου ή τους άλλους;
Την αντίδρασή σου ή τη συμπεριφορά τους;
Πρακτική πρόταση
Την επόμενη φορά που θα νιώσεις την ανάγκη να ελέγξεις κάποιον, κάνε μια παύση και ρώτα τον εαυτό σου:
«Τι φοβάμαι αν δεν αλλάξει;»
«Τι μπορώ να κάνω εγώ για να νιώσω καλύτερα;»
Η απάντηση είναι πάντα μέσα σου.
